Anneke Ingwersen richt zich op immaterieel erfgoed, zoals volksliederen, gezegden en verhalen, en op de belichaamde overdracht van kennis tussen generaties vrouwen. Zij onderzoekt hoe kunst ruimte kan bieden om collectief trauma en veerkracht vanuit meerdere perspectieven te benaderen, en hoe complexe verhalen binaire tegenstellingen, zoals vrouwelijkheid en masculiniteit, dader en slachtoffer, kunnen overstijgen.
Haar collages functioneren als annotaties op de dominante maritieme geschiedschrijving, geïnspireerd door het concept van het ‘culturele archief’ (Said, Wekker). Door langzame, repetitieve handelingen zoals knippen en borduren creëert zij ruimte voor reflectie op spiritualiteit, zorg en verantwoordelijkheid binnen beschadigde sociale en ecologische verhoudingen, evenals op de fragiele mogelijkheid van herstel.