In de hal, achter de voordeur, hangen foto’s waarop te zien is hoe de Melkfabriek er vroeger uitzag. Mannen in stofjassen tussen de grote ketels vol met melk. In die betegelde ruimte, naast de Hatertseveldweg, heeft Dieke Coumans (1997) op een verhoging haar bureau staan. Ze werkt op die plek en in de ruimte eronder. 

De Melkfabriek is een project van muzikante Loes Wijnhoven die er een woon- en werkpand van heeft gemaakt. Dieke Coumans heeft sinds kort het wonen en werken van elkaar gescheiden. Waar ze woont, de Vrouwenschool in Nijmegen-Oost, daar zijn ook werkruimtes. ‘Ik vond het ook wel fijn om wonen en werken uit elkaar te halen’, zegt Coumans. ‘Daarnaast heb ik hier beter licht en ook niet onbelangrijk: ik voel hier veel inspiratie. Er werken mensen die in het beginstadium van hun carrière zitten. Er gebeuren verschillende dingen, Loes oefent hier met het koor en ik heb een goede klik met iedereen.’ 

Coumans zit in een periode van haar carrière dat ze volop aan het experimenteren is. Met keramiek, technieken, kleuren en materialen. ‘Dingen waar ik op de academie geen tijd voor had.’ Die academie was St. Joost in Breda waar ze in 2019 afstudeerde. ‘Ik wilde graag weg uit Breda’, vertelt ze over haar verhuizing. ‘Ik wilde niet naar de Randstad en ik had vrienden in Nijmegen. Het is fijn dat je er woongroepen hebt. Ook is er veel energie en zit het volop ideeën. Met POST, Extrapool en RUIS zijn er fijne kunstplekken. En als je dan naar andere grote steden wil, zit je in Nijmegen er nooit ver vanaf.’ 

De sfeer in Nijmegen bevalt Dieke Coumans goed. Een gemêleerd klimaat van oudere en jongere kunstenaars waar plek is voor verbinding, wederzijdse inspiratie en uitwisseling. In tegenstelling tot de bewijsdrang en de concurrentie die je in de grote steden van de Randstad kunt vinden. ‘Wel vraag ik me soms af of er in Nijmegen voldoende ruimte is voor experiment’, aldus Coumans. 

Het beperkte aantal galeries in Nijmegen vindt Coumans jammer. ‘Je moet het vooral hebben van een open atelierdag. Exposeren in een galerie biedt wel de mogelijkheid in aanraking te komen met potentiële kopers. Exposeren in een andere stad is niet vanzelfsprekend.’ Toch heeft ze haar exposities gehad. En past haar traject nu bij haar wens voor een langlopende duurzame praktijk in plaats van het romantische beeld van snel de kunstwereld bestormen.

Haar inspiratie fluctueert, vertelt Coumans. Rondom een expositie kan ze keihard werken, daarna is er weer wat leegte nodig voor nieuw werk. ‘Ik ben ook niet altijd bezig met hoe verkoopbaar mijn werk is. Het lastige bij open calls en residenties is dat je een lege agenda moet hebben om alles te kunnen laten vallen en zo’n residentie of opdracht aan te nemen.’ Tegelijkertijd heeft Coumans ook een baan nodig om rond te komen. Ze heeft lang bij een winkel voor kunstmaterialen gewerkt en is nu aangesloten als tatoeëerder bij tattoostudio Isaan in de Lange Hezelstraat.

Vrijheid en eigen zeggenschap, dat zijn de twee kenmerken die volgens Dieke Coumans ideaal zijn voor kunstenaars. ‘Jonge makers hebben een klein zetje nodig aan het begin van hun loopbaan. Je kunt wel antikraak gaan zitten, maar dan weet je nooit wanneer je er weer uit moet en vaak is er geen plek om je schilderijen op te slaan. Voor een gezonde kunstpraktijk moet je een ruimte zelf kunnen inrichten en de mogelijkheid hebben om te experimenteren.’ Plekken als de Vasim en Nyma zijn voor veel kunstenaars te duur in combinatie met die zoekende en experimenterende kunstpraktijk zonder een gestage stroom van inkomsten, merkt Coumans. 

De levendigheid van de Melkfabriek en de verschillende kunstenaars zorgen bij Coumans voor extra inspiratie. ‘Ik merk nu ik hier zit dat er echt meer ruimte in mijn hoofd komt. En het leven in dit pand zorgt ook voor inspiratie. Het is leuk dat er allerlei dingen gebeuren. Het voelt hier vertrouwd.’