Het werk van Esmée Bruins kent een fotografische oorsprong maar heeft zich tijdens haar studie aan het Piet Zwart instituut in Rotterdam ontwikkeld tot een zeer veelzijdige praktijk waarbinnen ze naast fotografie gebruik maakt van mallen, schilderkunst, tekst en installaties. Al deze media zet ze in voor een persoonlijke inventarisatie, ordening en archivering van veelal alledaagse, huiselijke zaken. Relatief onopmerkelijke objecten en situaties die – al dan niet aan elkaar gerelateerd - onuitgesproken culturele, politieke en emotionele ladingen in zich dragen.

Door selecties te maken binnen dit alsmaar uitdijende en bewust associatieve archief kan ze geschiedenissen uitdrukken die onder een dik tapijt van stilte werden geveegd. Dat wat je ziet is van even groot belang als dat wat je niet ziet. Een centrale these in haar werk. Ze betrekt dit idee ook op het construct van identiteit en de wijze waarop deze gevormd kunnen worden door veelal onuitgesproken zaken. Ze beschrijft processen van ontheemding en zet vraagtekens bij authenticiteit als kernwaarde van een identiteit. Wat gebeurt er wanneer nieuwe informatie een deel van je aangenomen identiteit invalideert of zelfs doet wegvallen?

Esmée Bruins gebruikt het archief als systeem voor een alternatieve, meer fluïde geschiedschrijving. Niet een feitelijke chronologie maar een meer verhalende aanpak, waarbinnen de ruimte wordt gezocht voor metacognitieve bezinning op het ontsluiten van (persoonlijke) historie. Ze behaalde in 2025 haar master (with distinction) aan het Piet Zwart instituut in Rotterdam. Daarvoor voltooide zij een bachelor fotografie aan de HKU. Haar werk was onder andere te zien op fotobeurs Unseen in Amsterdam, bij Tale of a Tub (Rotterdam), Kunsthal Kloof en galerie Pouloeuff (Naarden).