Centraal staat de vraag: wat betekent het om veilig te zijn? In een tijd waarin femicide geen abstract begrip is, maar een dagelijkse krantenkop, richt Dieke Coumans (1997) zich op de onderhuidse spanning die vrouwen en queer personen ervaren in de openbare ruimte. Haar werk vertrekt vanuit persoonlijke ervaringen en gesprekken en opent zich tegelijkertijd naar een bredere maatschappelijke urgentie.

In haar schilderingen en keramische sculpturen verschijnen lichamen om vervolgens weer te verdwijnen tussen muren of achter harige bontjassen. Vrouwelijkheid wordt een schil die je kunt ontvouwen, maar wat blijft er over als je die mag afpellen? Is het nog mogelijk de verharde huid en scherpe nagels te verruilen voor vertrouwen en kwetsbaarheid? Wat gebeurt er wanneer je zelf een monster wordt om beschermd te zijn tegen andere monsters?

Printmaker, kleur kunstenaar en grafisch ontwerper Aïsha Kanters (1996) onderzoekt in haar werk de relatie tussen kleur, papier en vorm. Ze doet kleurstudies, maakt collages van gekleurd papier en combineert analoge en digitale technieken, waarbij ze speelt met compositie, schaal en perspectief.

In deze expositie onderzoekt Aïsha in nieuw werk één specifieke kleur en de relatie die deze kleur heeft met andere kleuren en vormen.

Het werk van Gijs Scholten ontstaat vanuit persoonlijke observaties en alledaagse waarnemingen. Abstracte vormen, patronen en structuren verweven zich met fragmenten van wat hij ziet, ervaart en in kleine details opmerkt. De werken zijn pogingen om zijn waarneming en ervaring visueel te vertalen, vastleggend hoe hij de wereld beleeft.

Identiteit, herinnering en het persoonlijke verloop van zijn ervaringen spelen hierin een belangrijke rol.
In zijn werk zoekt hij naar een balans tussen zijn gedachten, herinneringen en het hier en nu. Laag over laag, met subtiele variaties in arcering, ontstaat een ruimte waarin beeld en psyche samenvallen. Losse indrukken en momenten komen samen en vormen nieuwe verbanden en narratieven, waarin de kijker kan dwalen en eigen betekenis kan vinden.

Mirthe Scheifes (1995) is beeldend kunstenaar met een liefde voor fotografie. Sinds haar afstuderen aan AKV St. Joost in Den Bosch heeft Mirthe zich verdiept in de wijze waarop analoge fotografie werelden tot leven kan roepen via haar hand van componeren en haar fotografische blik. Van 120-film tot dia’s, van polaroids tot lenzen uit verrekijkers die zij in haar kijkdozen gebruikt – ze onderzoekt hoe lichaam en omgeving met elkaar versmelten, verdwijnen of juist nieuwe vormen aannemen. Zo probeert zij de kijker uit te nodigen anders te kijken, van perspectief te wisselen en het bijzondere te zien in wat meestal gewoon lijkt.

Tijdens deze tentoonstelling toont ze een aantal werken uit de fotoserie ‘To be beyond human’. In deze serie worden mensen (vaak zijzelf of haar familie) ondersteboven of in onderdelen in poëtische omgevingen gesitueerd en krijgen ze de ruimte die nodig is om als wezenloze objecten, of als stil leven, op te gaan in hun omgeving.